10 กุมภาพันธ์ 2548
เจนกับชิมแพนซี ไม่มีทาร์ซาน
หัชชา ศรีปลั่ง
10 กุมภาพันธ์ 2548
ว่าที่จริงเรื่องที่จะเขียนวันนี้เริ่มบนเตียงนอน คือหลับไปแล้ว เกิดคิดอะไรขึ้นมา ถึงวีรสตรีชาวบ้าน ซึ่งจะไม่กล่าวถึงในคราวนี้ เพราะออกจะเป็นความคิดเรื่อยเปื่อย แต่ในที่สุดก็คิดไปถึง เจน กูดัลล์ (Jane Goodall) ขึ้นมา คิดว่ามีคนจำนวนมากไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลย ดูภาพของเธอด้วยดีกว่า
แล้วก็ดูภาพชิมแพนซีชื่อ นานิ ด้วย ซึ่งเป็นหนึ่งในชิมพ์รุ่นหลานเหลนที่เธอศึกษา เพื่อให้เข้ากับชื่อเรื่อง ดังนั้น เรื่องนี้จึงไม่ใช่เรื่องนิยายแฟนตาซีแต่อย่างใด
อ่านเรื่องราวของ เจน ได้ที่ Jane Goodall Institute
เจนเป็นนักชีววิทยาหญิงที่มีชื่อเสียง จากการศึกษาพฤติกรรมของชิมแพนซีในป่าอัฟริกา โดยได้แรงบันดาลใจจาก หลุยส์ และ มารี ลีคีย์ (Louis and Mary Leakey) ซึ่งเป็นสองสามีภรรยานักมานุษยวิทยาที่มีชื่อเสียง ที่ศึกษาวิวัฒนาการของลิงใหญ่ (ape) โดยหาความเชื่อมโยงของสิ่งมีชีวิตในกลุ่มจีนัส Homo กับลิงใหญ่อื่นๆ ซึ่งนอกจากการศึกษาซากฟอสซิลกระดูกแล้ว ท่านอยากให้มีคนศึกษาพฤติกรรมด้วย ว่ามีความคล้ายคลึงกันอย่างไรระหว่างกลุ่ม Homo กับลิงใหญ่อื่นๆ และเจนก็รับงานนี้มาตั้งแต่เธอยังเป็นนักศึกษา จนบัดนี้ และค้นพบอะไรมากมายแม้กระทั่งสงครามระหว่างเผ่าในหมู่ชิมแพนซี การใช้เครื่องมือ การล่าสัตว์อื่นเป็นอาหาร การฆ่าและกินกันเอง (canibalism) และอื่นๆ
แต่เมื่อศึกษาไป เธอก็ตระหนักว่าการทำลายป่าในอัฟริกามีมากขึ้นทุกที จนคุกคามการอยู่รอดของเผ่าพันธุ์สิ่งมีชีวิต ที่ใกล้ชิดกับมนุษย์มากที่สุดนี้ จึงหันมาเป็นนักอนุรักษ์ธรรมชาติ และออกเดินทางไปทั่วโลก เพื่อกระตุ้นจิตสำนึกการอนุรักษ์ธรรมชาติในทุกๆ ประเทศ
บทเรียนจากเรื่องนี้ คือ
10 กุมภาพันธ์ 2548
ว่าที่จริงเรื่องที่จะเขียนวันนี้เริ่มบนเตียงนอน คือหลับไปแล้ว เกิดคิดอะไรขึ้นมา ถึงวีรสตรีชาวบ้าน ซึ่งจะไม่กล่าวถึงในคราวนี้ เพราะออกจะเป็นความคิดเรื่อยเปื่อย แต่ในที่สุดก็คิดไปถึง เจน กูดัลล์ (Jane Goodall) ขึ้นมา คิดว่ามีคนจำนวนมากไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลย ดูภาพของเธอด้วยดีกว่า
แล้วก็ดูภาพชิมแพนซีชื่อ นานิ ด้วย ซึ่งเป็นหนึ่งในชิมพ์รุ่นหลานเหลนที่เธอศึกษา เพื่อให้เข้ากับชื่อเรื่อง ดังนั้น เรื่องนี้จึงไม่ใช่เรื่องนิยายแฟนตาซีแต่อย่างใด
อ่านเรื่องราวของ เจน ได้ที่ Jane Goodall Institute
เจนเป็นนักชีววิทยาหญิงที่มีชื่อเสียง จากการศึกษาพฤติกรรมของชิมแพนซีในป่าอัฟริกา โดยได้แรงบันดาลใจจาก หลุยส์ และ มารี ลีคีย์ (Louis and Mary Leakey) ซึ่งเป็นสองสามีภรรยานักมานุษยวิทยาที่มีชื่อเสียง ที่ศึกษาวิวัฒนาการของลิงใหญ่ (ape) โดยหาความเชื่อมโยงของสิ่งมีชีวิตในกลุ่มจีนัส Homo กับลิงใหญ่อื่นๆ ซึ่งนอกจากการศึกษาซากฟอสซิลกระดูกแล้ว ท่านอยากให้มีคนศึกษาพฤติกรรมด้วย ว่ามีความคล้ายคลึงกันอย่างไรระหว่างกลุ่ม Homo กับลิงใหญ่อื่นๆ และเจนก็รับงานนี้มาตั้งแต่เธอยังเป็นนักศึกษา จนบัดนี้ และค้นพบอะไรมากมายแม้กระทั่งสงครามระหว่างเผ่าในหมู่ชิมแพนซี การใช้เครื่องมือ การล่าสัตว์อื่นเป็นอาหาร การฆ่าและกินกันเอง (canibalism) และอื่นๆ
แต่เมื่อศึกษาไป เธอก็ตระหนักว่าการทำลายป่าในอัฟริกามีมากขึ้นทุกที จนคุกคามการอยู่รอดของเผ่าพันธุ์สิ่งมีชีวิต ที่ใกล้ชิดกับมนุษย์มากที่สุดนี้ จึงหันมาเป็นนักอนุรักษ์ธรรมชาติ และออกเดินทางไปทั่วโลก เพื่อกระตุ้นจิตสำนึกการอนุรักษ์ธรรมชาติในทุกๆ ประเทศ
บทเรียนจากเรื่องนี้ คือ
- เราคงจะทำงานของเราไป โดยไม่คำนึงถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในสังคมรอบตัวเราไม่ได้ เพราะหากเราละเลย สักวันหนึ่ง ผลกระทบนั้นก็คงมาถึงตัวเราด้วยอย่างแน่นอน ในด้านโรคมะเร็ง เมื่อเรามีข่าวสารที่สำคัญต่อสังคม ก็คงต้องนำเสนอให้สังคม ชาวบ้าน ได้รับรู้ด้วย ไม่ใช่แต่ในวงวิชาการอย่างเดียว
- ความเป็นวีรบุรุษ หรือวีรสตรี ไม่ได้เกิดขึ้น และไม่ควรเกิดขึ้น จากการ เก่ง ในวงวิชาการ แต่ควรเกิดขึ้นที่ความรับผิดชอบต่อสังคม
- อื่นๆ โปรดคิดต่อเอาเอง ...
# posted by hutcha sriplung @ 01:44 
Comments:
<< Home
เพิ่มเติมครับ เจนมักจะกล่าวทักทายในการบรรยายต่างๆ เป็น ภาษาชิมแพนซี คิดว่าคงนึกกันไม่ออกว่าเป็นอย่างไร ก็คงต้องติดตามดูสารคดีของเธอแหละครับ แล้วจะรู้สึกประทับใจ
แสดงความคิดเห็น
<< Home
