10 กันยายน 2549
เรื่องเล่าจากสับปะรด
หัชชา ศรีปลั่ง
10 กันยายน 2549
ตอนที่ไปบรรยายที่สวนนงนุช ได้ไปเดินดูสวนสับปะรดสี ชอบที่มันมีสีสันหลากหลายดี ดูแล้วก็น่าจะเลี้ยงง่าย ความจริงก็เลี้ยงอยู่แล้วสองสามต้น ก็เลี้ยงง่ายอยู่ แต่ถ้ามีที่มากๆ ก็คงจะดี จะได้เลี้ยงหลายๆ พันธุ์ให้ดูสวยเหมือนเขาบ้าง
ไม่ได้ตั้งใจจะเขียนเรื่องสับปะรดสีครับ แต่ตอนเดินดูไปก็คุยกับกฤติกา ซึ่งพูดทำนองว่ามันก็มีบางพันธุ์ก็สวยบางพันธุ์ก็ไม่ค่อยสวย ตอนนั้นผมได้พูดไปประโยคหนึ่งทำนองว่า สำหรับผมแล้ว มันก็สวยทั้งนั้น คือแต่ละพันธุ์มันมีความแตกต่างกันก็จริง แต่ไม่ใช่สวยหรือไม่สวย เพียงแต่ว่าแตกต่าง และมีจุดเด่นต่างกันไป ถ้าเราเลือกมองด้านดีของมัน มันก็ดูสวยไปหมด
จริงๆ แล้วผมคิดกับเรื่องต่างๆ แบบนั้นหรือเปล่า ก็คงไม่ทั้งหมด แต่พยายามอยู่ตลอด ที่จะมองให้เห็นแง่ดีของทุกๆ เรื่อง ทุกๆ สถานการณ์ แต่บางเรื่องก็อดมีอคติมองแต่ด้านร้ายไม่ได้เหมือนกัน คือหลีกเลี่ยงที่จะมองด้านดี คงเพราะบางทีรู้สึกไม่ชอบขึ้นมา ซึ่งไม่ค่อยดีนักหรอกครับ อยากมองอะไรตามความเป็นจริง โดยไม่ต้องตัดสินว่าดีไม่ดี ชอบไม่ชอบ เพราะทุกอย่างมันก็เป็นไปตามธรรมชาติทั้งนั้น
สิ่งที่เป็นไปตามธรรมชาติ มันก็ย่อมเป็นที่ถูกใจเราบ้าง ไม่ถูกใจเราบ้างเป็นธรรมดา แต่เราสามารถใช้มันให้เป็นประโยชน์ได้ แต่ละสิ่งแต่ละอย่างมีสองด้าน (หรือมากกว่าสองด้านก็ไม่รู้นะ) แต่มันก็ย่อมมีอย่างน้อยด้านหนึ่งที่เราเอามาใช้ประโยชน์ได้ เมื่อใช้ประโยชน์จากมันได้ มันก็เป็นสิ่งที่ดีสำหรับเรา ดังนั้นก็อยู่ที่เราต่างหากที่จะทำให้สิ่งต่างๆ ดีหรือไม่ดีสำหรับเรา เมื่อเรามองเห็นด้านดีของมัน มันก็ดีสำหรับเรา
